مینی‌مال علیه مینی‌مال

پیرمرد کنار پنجره­ی نیمه باز نشسته بود و به حیاط نگاه می­کرد. روبروی او نوه­هایش بازی می­کردند. چیزی انگار سینه­اش را فشار می­داد و بغضی انگار در بدنش پیچیده بود. به خاطر فرصت 100 تا 150 روزه­ی باقی مانده از عمرش - این را پرستاری که زن نبود به او گفت - نبود که این‌گونه آشفته شده بود. او قصه­ای نمی­دانست تا برای نوه­هایش تعریف کند. همیشه به این­جا که می­رسید، بچه­­ها را به بازی می­فرستاد. کنار پنجره نیمه باز پیر مرد فکر ­کرد شنیدنی­ها ناگفته باقی خواهند ماند.  

*میثم یوسفی دعوتی آغاز کرده! و من نیز در ادامه...!